Miasto położone we wschodniej części powiatu nowosądeckiego. Pod względem administracyjnym jest jedną z gmin powiatu i siedzibą wiejskiej gminy Grybów.

Grybów położony jest na pograniczu Pogórza Rożnowskiego i Ciężkowickiego oraz Beskidu Niskiego, nad rzeką Białą. Otaczające miasto Góry Grybowskie (stanowiące część Beskidu Niskiego) wznoszą się na wysokość powyżej 700 m n.p.m., a średnia wysokość położenia miasta wynosi 360 m n.p.m. przy maksymalnej różnicy wzniesień 260 m. Obszar miasta wynosi 16,95 km² (ok. 1,09% powierzchni powiatu), w tym: użytki rolne 63%, użytki leśne 20%.

Miasto zamieszkuje 5 978 osób (ok. 2,94% ogółu mieszkańców powiatu), w tym 3 109 kobiet i 2 869 mężczyzn (30.06.2010). Wskaźnik gęstości zaludnienia wynosi 352,68 osób/km².

Miasto podzielone jest na 4 osiedla: Biała Wyżna, Sośnie, Śródmieście i Strzylawki.

Na niemal całej granicy sąsiaduje z gminą Grybów oraz na niewielkim odcinku we wschodniej części z gminą Ropa (powiat gorlicki).

Miasto zostało założone w 1340 r. na skrzyżowaniu szlaków handlowych na Ruś i Węgry. Grybów ponowne otrzymał prawa miejskie w 1488 r. Był siedzibą starostwa niegrodowego, ośrodkiem handlowo-rzemieślniczym (głównie sukiennictwo). Od XVII wieku odnotowuje się upadek gospodarczy miasta. W latach 1772–1918 Grybów znajdował się w zaborze austriackim. Od 1876 r. miasto posiada połączenie kolejowe. W okresie międzywojennym na terenie miasta występował drobny przemysł. W czasie okupacji niemieckiej od X do XII 1939 r. znajdował się tam obóz przejściowy dla jeńców polskich oraz w latach 1944–1945 obóz pracy przymusowej dla Polaków i Żydów.

Najważniejsze zabytki:

• Dwór Hoschów – dawnych właścicieli dóbr grybowskich, XIX wiek.
• Pseudogotycki kościół parafialny p.w. św. Katarzyny wybudowany w latach 1909 – 1914. W głównym ołtarzu rzeźba Chrystusa na Krzyżu na tle płasko rzeźbionej panoramy Jerozolimy z poł. XVII wieku. Ponadto obraz Matki Boskiej Przedziwnej z 1700 roku, drewniany posąg Madonny z Dzieciątkiem zwanej Madonną Grybowską.